“Ik durfde niet eens over straat”

Het liefst ging ze de straat niet meer op. En al helemaal niet naar de kapper. Dan zou ze in spiegels moeten kijken, die ze thuis juist allemaal demonstratief had verwijderd. Nooit meer wilde ze geconfronteerd worden met haar eigen spiegelbeeld…

Dit is het verhaal van Monique, een (nu) 46-jarige dame die op een ochtend in 2014 wakker werd met het besef dat ze aan één kant niets meer hoorde. Het zou vast onschuldig en tijdelijk zijn, maar voor de zekerheid liet de KNO-arts een MRI-scan maken. Daarop was te zien dat een hersentumor, ter grootte van een pingpongbal, zich tegen de hersenstam van Monique had genesteld. En dat is, op z’n zachtst gezegd, geen goed nieuws. De tumor moest er zo snel mogelijk uit, voordat ‘ie grote schade zou aanrichten. Maar enkele dagen nadat de tumor na een operatie van dertien uur succesvol was verwijderd, bleek dat het niet helemaal op tijd was. Het gezwel had ervoor gezorgd dat een deel van Moniques spieren niet goed meer functioneren, waardoor de linkerkant van haar gezicht is verlamd.

Eenzaamheid

Monique: “Als ik in de spiegel kijk, word ik heel verdrietig. Ik was best knap, vroeger. Nu zie ik alleen maar een oog en een mondhoek die op halfzeven hangen. Het liefst ga ik de straat niet meer op. Het voelt alsof mensen me nakijken, alsof ik een soort kermisattractie ben.” Dat gevoel heeft een gigantische impact op Moniques leven en zorgt voor lichamelijke klachten. Migraine, hartkloppingen, pijn in haar arm en zelfs heftige agressieve gedachtes volgen. Het helpt niet mee dat ze met niemand kan bespreken waar ze mee zit en hoe onzeker ze is. “Ik heb geen partner, broers, zussen of vrienden met wie ik kan sparren. Wel heb ik een hele lieve zoon en vader, maar hen wil ik niet met mijn problemen belasten.”

‘Mismaakt monster’

Monique belandt in een vicieuze cirkel, waarbij de eenzaamheid, de onzekerheid en het niet de straat op durven elkaar versterken. Ze stort zich op een gevecht met het ziekenhuis – want ze wil gerechtigheid voor het feit dat ze niet goed is voorgelicht – en de zorg voor haar vader en zoon. De zorg voor zichzelf schiet erbij in. “Waarom zou ik voor mezelf zorgen, dacht ik. Ik zag eruit als een mismaakt monster en aan mijn haar was geen beginnen meer aan.” En toch werd Monique enkele maanden geleden getriggerd door een bericht van de BeautyBank dat ze tegenkwam op social media. “Ik stuurde mijn verhaal in en ging ervan uit dat ik toch niet ingeloot zou worden. En toen belde Karin.”

Met de rug naar de spiegel

Via de BeautyBank, waarvan Karin de initiatiefnemer is, werd Monique gekoppeld aan Pura Salon, de kapsalon van Marja van der Linden. Ellen, een van de medewerkers van Marja, had de eer om Monique weer wat meer zelfvertrouwen te geven. Ellen: “Het eerste wat ze zei was: ‘Ik wil niet in de spiegel kijken’, dus ik draaide de stoel om. Zo keek ze recht in de gezichten van haar vader en zoontje, die ze had meegenomen. Ik hoefde niet veel moeite te doen om Monique weer mooi te maken. Ze heeft een mooie slag van zichzelf, die ik alleen maar tevoorschijn hoefde te toveren. Die mooie bos met haar en haar sprankelende persoonlijkheid vallen veel meer op dan haar verlamming. Mensen zijn er goed in om de negatieve kanten van zichzelf uit te vergroten. Terwijl iemand anders een vrolijke meid met ontzettend veel humor ziet. Dat doet zo veel meer dan een perfect gezicht, als je het mij vraagt…”

Monique_beautbank_spiegel_kijken_ankoPerplex

Als Ellen klaar is met Monique, vraagt ze haar tóch even in de spiegel te kijken. Met lichte tegenzin draait Monique zich om. “Ik keek niet naar mijn gezicht; dat had ik als het ware weg gecensureerd”, geeft Monique toe. “Maar naar mijn haren bleef ik kijken. Niet even, maar misschien wel vijf minuten! Ellen had het supermooi geknipt, ik stond perplex. Zelfs mijn vader – een nuchtere man die het normaal absoluut niet ziet als een vrouw iets aan haar uiterlijk heeft veranderd – complimenteerde mij met mijn mooie coupe en Ellen met haar vakwerk.”

Klein zetje

Moniques spiegels zijn nog steeds verbannen. “Maar ik heb een zetje gekregen om weer wat beter voor mezelf te zorgen. Ik heb nu iets wat ik mooi vind aan mezelf; voor het eerst draag ik mijn haren los. Voor een ander is dat misschien peanuts, maar voor mij betekent dat heel veel.”

Al vijf jaar partner

“Monique horen zeggen dat ze haar haar weer los durft te dragen is voor mij dé reden om partner te blijven van De BeautyBank”, zegt Marja. Vijf jaar geleden kwam de eigenaar van Pura Salon in Bodegraven en Knipsels en Kapsels in Alphen aan den Rijn het initiatief tegen. Het kleinschalige ervan raakte haar. “Het contact met Karin is heel direct. Ik weet zeker dat zij mensen selecteert die een behandeling heel goed kunnen gebruiken. Het heeft vaak te maken met eigenwaarde; dames die zichzelf niet meer de moeite waard vinden om er mooi uit te zien. Een cadeau in de vorm van een kappersbehandeling kan dan toch dat druppeltje zijn om het leven weer iets anders in te richten. Zo had ik ooit een klant van de BeautyBank die na haar behandeling bij ons weer werk ging zoeken, terwijl ze dat daarvoor nog niet durfde. We hopen nog veel meer mensen een momentje voor zichzelf te kunnen geven. Om mensen die het verdienen een steuntje in de rug en een luisterend oor te bieden. Hoe slecht je dag ook is, hoe akelig je verhaal, hoe verdrietig je soms bent. Iedereen verdient het om zich even de allermooiste versie van zichzelf te voelen.”